Spis treści
Generalne założenia do koncepcji rewaloryzacji dla całości Ogrodu Branickich
Dekoracja rzeźbiarska ogrodu
Zaplecze ogrodnicze, oranżeria
Zamówienie materiału roślinnego z wyprzedzeniem
Nawierzchnie
Oświetlenie
Wszystkie strony

Nawierzchnie

Na prawie wszystkich drogach i placach Ogrodu Branickich projektuje się wykonanie nawierzchni żwirowej. Nawierzchnie nie powinny być krawężnikowane. Jedyna dopuszczalna forma ograniczenia nawierzchni to obrzeże z deski impregnowanej (takie rozwiązanie, zgodne z rozwiązaniami historycznymi zastosowano np. w ogrodzie różanym w Łańcucie).. Nawierzchnia żwirowe występowała historycznie w ogrodach barokowych i współcześnie jest również w nich stosowana (np. w Wersalu, Hampton Court, Herrenhausen, Vaux-le -Vicomte, Ogrodach Tuleries, Ogrodzie Luksemburskim, Schönbrunn).

Należy jednak pamiętać, że po nawierzchni tej będzie jeździł ciężki sprzęt ogrodniczy (ciągniki z przyczepami, podnośniki, itp.) i zapewnić jej odpowiednia podbudowę, odporną na takie naciski. Należy przewidzieć odwodnienie nawierzchni poprzez nadanie jej spadków w kierunku kratek kanalizacyjnych. Kratki te muszą zostać wykonane w materiale jak najmniej widocznym. Preferuje się użycie do tego celu piaskowca.

Na dziedzińcu wstępnym, na drodze pomiędzy Bramą Wielką a rzeźbami Herkulesów proponuje się przywrócić istniejącą tu historycznie nawierzchnię kamienną - tzw. "kocie łby".